The world of tomorrow!

De Wereld van Morgen

“And as a single leaf turns not yellow but with the silent knowledge of the whole tree, So the wrong-doer cannot do wrong without the hidden will of us all.” Khalil Gibran

Een virus heeft onze wereld van vandaag van de een op de andere dag platgelegd. De dingen die we in maart nog vanzelfsprekend vonden zijn dat vandaag, twee maanden later, niet meer. Mensen ervaren hoe afhankelijk we zijn van elkaar. Het bleek een illusie om het individu als volledig onafhankelijk te zien van het collectief. Er komt weer ruimte voor broederschap in de samenleving. Solidariteit is nu het nieuwe motto. Tegelijkertijd klinkt de roep weer terug te gaan naar ‘normaal’ steeds luider door in media. Wat is eigenlijk normaal in de samenleving? Wat is normaal aan gevangenissen?  

Is het normaal dat vastgoedhandelaren miljoenen verdienen aan duizenden mensen om een extra Porsche te kopen in een andere kleur. Is het normaal dat grote bedrijven die door corona afhankelijk zijn geworden van de overheid voor hun voortbestaan toch doorgaan met bonussen uitkeren aan de topmannen van het bedrijf die al miljoenen verdienen? Is het normaal dat we gevangenissen hebben? Enorme gebouwen die we volproppen met mensen. Is het verrassend dat in Nederland duizenden mensen in gevangenissen psychische klachten hadden voordat ze de gevangenis inkwamen? Dat vele mensen schulden hebben bij de overheid en vrijwel 100 procent van de jongeren in detentie uit een gezin met problemen komt? Waren dit geen tekenen aan de wand? Als collectief hebben we structureel kansen beperkt van honderdduizenden burgers die al moeite hadden onderdeel te worden van onze maatschappij. We hebben barrières opgeworpen voor hen om een ​​identiteit te vormen die ertoe doet in de samenleving, lang voordat de misdaden werden gepleegd. Wij hebben hen vreemden onder ons gemaakt en hen daarvoor gestraft.

Vorig jaar las ik een prachtig boek van Stefan Zweig: ‘De wereld van gisteren: herinneringen van een Europeaan’. Hierin beschrijft hij zijn leven voor en tijdens twee wereldoorlogen. Het leest als een avonturenroman en speelde zich af voor me als een spannende film. Vol ongeloof las ik over de wereld van gisteren. De heftige armoede waar Europa in terechtkwam na de eerste wereldoorlog, huizen die hun waarde verloren en verruild werden voor eten. Ook toen heeft Europa zichzelf opnieuw moeten uitvinden. Door de coronacrisis kunnen we dit opnieuw doen.

Gevangenissen symboliseren slechts twee liberale waarden, gelijkheid en vrijheid, in de meest minimalistische vorm. Voor broederschap is er weinig plek. Het idee van broederschap, fraternité, dateert van de Franse Revolutie, de invloedrijke politieke revolutie die de Europese liberale democratie heeft gevormd. Het besef dat ieder mensenleven evenveel waard was deed zijn intrede. Broederschap kan gezien worden als de verbinding tussen een individu en verschillende gemeenschappen waar een persoon zich onderdeel van voelt. Waarin er voor elkaar wordt gezorgd. Gemeenschap kan in de ruimste zin van het woord een primitieve gemeenschap zijn, een familie of meer ontwikkelde vorm van gemeenschap, zoals een buurt, bedrijf, instelling, stad of land. Dus gemeenschappen zijn altijd een integraal onderdeel van het individu, en vice versa, in een circulair proces van beïnvloeding tussen een individu en de gemeenschap. En juist een gevangenis verbreekt deze verbinding op alle mogelijke manieren. Er kan dan ook nooit sprake zijn van normalisering in een gevangenis. Normaal is een kleinschalig huis. Zoals we naar kleinschaligheid zijn gegaan in de psychiatrie en ouderenzorg, zo kunnen we dit doen voor mensen die gestraft worden. Dan zien we hopelijk geen gedetineerden of criminelen meer, maar mensen die het niet is gelukt onderdeel te worden van de maatschappij.

De wereld van vandaag kan tot de wereld van gisteren gaan behoren. Door de coronacrisis is broederschap ineens weer op de voorgrond komen te staan. Mensen roepen op te zorgen voor elkaar. Zou het niet prachtig zijn als de vastgoedhandelaren massaal de helft van hun vermogen delen met hun huurders? Als alle CEO’s uit het bedrijfsleven uit zichzelf aanbieden hun bonussen en loon boven een bepaald bedrag af te staan aan de staat, zodat zij het beter kunnen verdelen? En dan als kers op de taart, dat we gevangenissen een voor een sluiten en buurtbajesen een voor een gaan bouwen in steden en dorpen. Dat we de samenleving zo herbouwen dat we werkelijk zorgen voor elkaar en elkaar ondersteunen lang voordat het misgaat.

De wereld van gisteren was niet zo normaal en de wereld van vandaag is dat ook nog niet. Op naar de wereld van morgen.

SHARE NOW
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

RELATED ARTICLES

news
Frankrijk
Prisons: no more brick in the wall

Prisons: no more brick in the wall[1] The Ministry of Justice has recently published the statistical series of persons in custody[2] in France between 1980 and 2020. One of the

België
Inconsistent detention policy

Inconsistent detention policy Belgium formed a new government in September 2020. Exciting times for organisations that want to influence policy. RESCALED Belgium succeeded in putting detention houses on the political