Op weg naar een plek in de maatschappij

De telefoon trilt, ik heb een mail ontvangen. Het is van mijn reclassering en ik lees: ‘Beste Frank, volgende week komt DVO (Dienst Vervoer en Ondersteuning) bij je de enkelband afdoen. Dit is onder voorbehoud dat de selectiefunctionaris niet anders zal beslissen.’ Moet ik nu blij zijn? kan je wel onder voorbehoud blij zijn? zal ik het mijn familie en vrienden vertellen? Of zorg ik daarmee dat wij straks allemaal teleurgesteld zijn?

Ik draag nu 10 maanden een enkelband. Ik moest al een enkelband om in het ZBBI (zeer beperkt beveiligde inrichting.) Dat is de laatste stap in het detentie traject voor je met een enkelband naar huis mag. Ik heb 9 jaar in een inrichting gezeten. Ik ben van een huis van bewaring naar een reguliere gevangenis gegaan en daarna naar een ZBBI voor ik mijn laatste jaar met een enkelband thuis mocht door brengen. Ik heb in verschillende inrichtingen en op verschillende afdelingen gezeten met verschillende regimes. Van kleine ‘zelfredzame’ afdelingen tot grote 60 man afdelingen, daardoor heb ik veel aspecten van het gevangeniswezen ervaren en heb ik kunnen zien wat het mij deed en anderen om mij heen.

Als man in detentie was ik relatief bevoorrecht. Ik had familie en vrienden die mij gedurende de negen jaar in detentie hebben bijgestaan. Ik ben altijd een mensenmens geweest en heb ook altijd nauwe banden met mijn familie en vrienden gehad. Naast de sociale vaardigheden heb ik ook een opleiding genoten aan de hogeschool. Je zou kunnen zeggen dat ik de juiste tools had om mijn straf te kunnen uitzitten. Het maakte mijn straf dragelijker in sommige opzichten maar ook weer zwaarder op andere vlakken. Zo maakte mijn nauwe banden met mijn familie het zwaarder te verteren dat ik geen afscheid heb kunnen nemen van mijn beide opa’s, oom, neef en twee oudooms toen zij heen gingen. Gevangen zitten is een vreemd iets, het is een ervaring die je niet echt kan uitleggen.

Er was ooit een predikant die een eeuw gelden een boek schreef over gevangen en ik denk dat hij het mooi in een zin heeft samengevat:

Behalve zij, die in de droeve noodzakelijkheid geweest zijn het gevangenisleven te moeten meeleven, zijn er niet velen, die zich eene juiste voorstelling daarvan kunnen maken.”

(Schetsen uit de strafgevangenis, C. M. Dekker, 1910 Den Haag).

Ik heb in de laatste jaren van mijn detentie geprobeerd om mijn steentje bij te dragen middels projecten en activiteiten die ik zelf had opgezet of aan heb deelgenomen. Nu ik buiten ben probeer ik dat nog steeds. Ik denk mee, deel mijn ervaringen en steun initiatieven waar ik in geloof. Zo ben ik bij RESCALED terecht gekomen. Zij durven op een andere manier te denken. Het gevangeniswezen zoals het nu is, werkt niet (zie de recidive cijfers). In plaats van er een lappendeken van te maken, kiezen zij ervoor om met een leeg vel te beginnen en met de kennis van bestaande organisaties van nu gezamenlijk een nieuw soort detentie te creëren. Ik las hun ideeën over buurtbajesen, de gemeenschap betrekken, persoonlijke benadering en maatwerk en ik was verkocht. Dit is wat kan werken is wat ik dacht. Ik zal in de komende periode mijn ervaringen met jullie delen en proberen jullie mee te nemen in het leven van een gedetineerde op weg naar een plek in de maatschappij. 

SHARE NOW
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

RELATED ARTICLES

news
Frankrijk
Prisons: no more brick in the wall

Prisons: no more brick in the wall[1] The Ministry of Justice has recently published the statistical series of persons in custody[2] in France between 1980 and 2020. One of the

België
Inconsistent detention policy

Inconsistent detention policy Belgium formed a new government in September 2020. Exciting times for organisations that want to influence policy. RESCALED Belgium succeeded in putting detention houses on the political