Miskenning van potentie leidt tot recidive

Doordat ik ruim 8,5 jaar binnen heb gezeten heb ik veel ontwikkelingen gemist. Ik wist niet hoe een ov-chipkaart werkte, ik wist niet dat er een app voor werkelijk alles bestond. Het was fijn geweest als iemand (de reclassering, casemanager) met mij zou zitten en mij had uitgelegd hoe alles werkte. Ik heb een medegedetineerde moeten vragen om mij uit te leggen hoe mijn smartphone werkt. Hij heeft ook een bankrekening voor mij geopend op mijn telefoon. Ik vond het vervelend dat ik afhankelijk was van medegedetineerden als het om zulke privézaken ging. Ik wist niet wat hij aan het doen was en voor hetzelfde geld had hij mijn rekening kunnen plunderen.

Het was mijn detentie die ervoor heeft gezorgd dat ik mijn woning kwijt ben geraakt, mijn baan ben verloren, dat ik schulden had, mijn ID was verlopen en dat ik tijdens mijn detentie vitamine D moest slikken omdat ik te weinig zonlicht kreeg.

De noodzaak om te re-integreren heb ik altijd al een beetje vreemd gevonden. Het wordt verkocht als iets wat belangrijk is om niet te recidiveren. Men gaat daarbij uit van de 5 leefgebieden (wonen, werk/inkomen, schulden, ID en zorg). Het vreemde hieraan is dat ik dit alles had/bezat toen ik in detentie belande. Het was mijn detentie die ervoor heeft gezorgd dat ik mijn woning kwijt ben geraakt, mijn baan ben verloren, dat ik schulden had, mijn ID was verlopen en dat ik tijdens mijn detentie vitamine D moest slikken omdat ik te weinig zonlicht kreeg. Hierdoor begrijp ik niet waarom de link wordt gelegd tussen de 5 leefgebieden en recidive, althans in mijn geval en met mij zal dit ook gelden voor velen anderen. Al kan ik mij wel voorstellen dat er mensen zijn die doordat ze de 5 leefgebieden niet op orde hebben eerder geneigd zijn om een delict te plegen.

Ik mis hier maatwerk. Voor en na mijn detentie had ik de 5 leefgebieden op orde, maar voor die ‘simpele’ dingen had ik best wel hulp/advies kunnen gebruiken. Ik had veel vragen. Ik had graag willen weten hoe de maatschappij naar ex gedetineerde kijkt, ik had graag willen weten dat ik mij suf kan solliciteren maar dat ik heel vaak zal worden afgewezen door mijn detentie verleden, ik had graag willen weten dat ik niet meer een normaal tarief voor een verzekering zou betalen maar dat ik het dubbele en soms het drievoudige moet betalen, ik had graag willen weten dat ik pas in 2030 een VOG kan krijgen. En dat men bij het afwijzen van je VOG niet naar jou als individu kijkt maar alleen naar het delict (zonder context) en zich afvraagt wat er zal gebeuren als je het delict tijdens het werk pleegt.

Men vertelt je binnen ‘Als je deze cursus volgt dan maak je buiten meer kans’, men zegt binnen ‘Als je goed je best doet in de werkzaal dan krijg je een BBG-verklaring (beschrijving getoond gedrag) dat zou je moeten helpen bij een VOG-aanvraag’.

Ik heb tijdens mijn detentie aan mezelf gewerkt, ik heb mij ingezet om het gevangeniswezen iets beter achter te laten. Zo deed ik mee aan projecten en bedacht zelf ook projecten die ik mocht uitvoeren. Hierdoor werd er hoop gecreëerd, men vertelt je binnen ‘Als je deze cursus volgt dan maak je buiten meer kans’, men zegt binnen ‘Als je goed je best doet in de werkzaal dan krijg je een BBG-verklaring (beschrijving getoond gedrag) dat zou je moeten helpen bij een VOG-aanvraag’. Het probleem is dat je die verklaring pas krijgt na je detentie en fasering. Dat betekent in mijn geval dat ik al 18 maanden buiten ben. En om naar buiten te mogen moet je een dagbesteding/werk hebben. Om een baan te krijgen heb je vaak een VOG nodig het enige wat volgens justitie kan bijdragen aan het verkrijgen van een VOG is een BGG-verklaring maar die krijg ik pas als ik al anderhalf jaar aan het werk bent.  

Als ik tijdens mijn detentie iets meer contact had gehad met de buitenwereld, dan was mijn achterstand minder groot geweest

Het was fijn geweest als ik wist wat mij te wachten stond, dat had heel wat teleurstellingen voorkomen. Als ik tijdens mijn detentie iets meer contact had gehad met de buitenwereld, dan was mijn achterstand minder groot geweest. Ik had een beter beeld gehad van wat mij te wachten stond waardoor ik beter voorbereid was op mijn terugkeer in de samenleving. En als de buurt ook betrokken was geweest dan had ik mij minder alleen gevoeld. Dit zeg ik als iemand die vergeleken met veel medegedetineerden nog een relatief groot sociaal netwerk heeft, al betekent ‘niet alleen zijn’ niet dat je je niet alleen voelt. En als je het mij vraagt is miskenning van potentie een grotere aanleiding tot recidive dan het niet hebben van een ID.

SHARE NOW
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

RELATED ARTICLES

news
Frankrijk
Prisons: no more brick in the wall

Prisons: no more brick in the wall[1] The Ministry of Justice has recently published the statistical series of persons in custody[2] in France between 1980 and 2020. One of the

België
Inconsistent detention policy

Inconsistent detention policy Belgium formed a new government in September 2020. Exciting times for organisations that want to influence policy. RESCALED Belgium succeeded in putting detention houses on the political